وقتی پروانه ها از کیشِ گل ها بیرون شده به آئین تو می گروند عشق خادم دلی می شود که تو در آن جا داری

تو ماهیُ من ستارهٔ دورت که دور تو گشتن تا ابد تقدیر اوست

آن قدر که از تو گفته ام گاهی دلم برای خودم تنگ می شود ! همان خودی که تو در او نبض می زنی

مثل باران

که تکرار یک قطره است

تو در من هزارانی

یک بهار چند گل استُ

چند شکوفهُ شبنم ؟

تو آنگونه در من فراوانی

مثل ماه

که پشت ابر ناپیداست

تو در منیُّ

همیشه آنجائی

شب استُ بارانُ پنجرهچراغی نمی سوزدخیالی نمی وزددیگر نمی دانمبا زبان کدام گریهبه دلم بیاموزم که عشق همیشه می آیدکه عشق همیشه می رودچه کسی می داندبادها چرا می میرندیا قصه ها کجا می روند ؟!و من با تمامِ منتمامِ تو را دوست خواهم داشتدر همیشه ای کههیچ کس نمی داندچرا تنهائیهمیشه می ماندو قاصدک هاچرا به دنیا می آیند ! مرا ببخش اگر در سکوتم حرف هائی ستکه نمی توانم بگویم همان هائی که به خاطر دوست داشتن ات مرا به گریه می اندازند وقتی دلم بادبان پاره ای ستدر طوفان عشقو فانوس چشم های توپیدا نیست !

و ما در ازدحام فاصله هایکدیگر را گم می کنیمدست هامان را باد با خود می بردو ما در اشک های عشقدنبال هم می گردیمو تا همیشهدر آئینه ی چشم هامانعشقی شکستهاز ما دور می شودبا چمدانی از دوستت دارم هاکه می گویند : خداحافظو ما پشت سرشانخاطره می پاشیمو درهای انتظار رابه روی دلمی بندیم !